هر کسی باید یک نفر را در زندگی اش داشته باشد یک نفر که وقتی خطاهایت را شنید نگاه بالا به پایین نداشته باشد یک نفر که با خیال راحت علت درد قفسه سینه ات را بهش بگویی و بعد مطمعن باشی در ذهنش برچسب نمیخوری.نصیحت نمی شنوی.فحش هم نمیخوری! یک نفر که همیشه باشد, همه جا حضور داشته باشد, بتوانی در خفن ترین موقعیت زندگی ت بهش اسمس بزنی و بگویی دارم فلان غلط را می خورم! هر کسی باید در زندگی اش یک نفر را برای حرف هایی که به هیچکس دیگر نمی تواند بزند داشته باشد,وگرنه ساعت نه شب زندگی اش را بپیچد توی کیسه ی زباله و بگذارد دم در.بخدا.

کسی صدای من رو می شنوه ؟ الووو ؟؟

برم؟ نرم؟برم؟نرم؟

به قول صابر ابر توی برف روی کاج ها که به مهناز افشار میگفت دوست داشتم موسیقی یاد بگیرم.. نشد.. حالا گوش میکنم فقط.. موسیقی خوب گوش کردن هم هنر است.. شده حکایت من! دوست داشتم وبلاگ نویسی را دنبال کنم، حالا وبلاگ میخوانم فقط.

چایی ای که صبح برایش دم کرده بودم را گرم میکنم.. چایی که گفته بود چرا برای خودت نریخته ای .. می ریزم توی ماگ کادوی تولدم که بچه ها از علاقه جات پروفایل وبلاگم فهمیده و برایم خریده بودند.. ماگم را میگذارم گوشه ی اوپن و مینشینم روی سرامیک های خنک کف آشپزخانه.. پسرها از قبل گوشه آشپزخانه منتظر نشسته اند.. میخزند کنار ظرف غذا..می نشینم کنارشان تا به هردوشان برسد.. به صدای ملچ مولوچ خوردنشان گوش جان میسپارم و مقداری هم با دست بله. از دیشب دارم فکر میکنم و قرار است امشب خبرشان کنم.اولین شغل عمرم است.اولین مسِولیت.بیشتر فرهنگی هنری ست تا اقتصادی و موقت هم هست.گف